konkurs link

newsletter

  • 17.2.2020, Imieniny obchodzą: Zbigniew, Julian, Łukasz
 
 

Szermierka – mało znany sport walki czy życiowa pasja pełna wyzwań i radości?

Szermierka – mało znany sport walki czy życiowa pasja pełna wyzwań i radości?

Szermierka to dyscyplina sportowa (a nawet dyscyplina olimpijska) uznawana za sport walki. Pomimo wielu osiągnięć Polaków w tej dziedzinie, jest ona niestety mało popularna.

Na pewno niejedno małe dziecko, słuchając opowieści o dzielnych, walczących rycerzach, zamarzyło choć raz, by być jak oni. Czemu więc nie spełnić tych marzeń i nie spróbować swoich sił w szermierce? Na swoje pierwsze zajęcia z tego niezwykłego sportu, w celu podjęcia próby stania się właśnie dzielnym rycerzem, mogą pójść zarówno dziewczynki, jak i chłopcy już w wieku 6 lat. 

Wykorzystywanie broni do walki, podbojów, a także zdobywania serca ukochanej, jest znane ludzkości od zarania dziejów. Co prawda od czasów pojedynkujących się rycerzy umiejętność posługiwania się bronią przerodziła się w sport oraz niezwykle ewoluowała, jednak hart ducha potrzebny był zawsze. Zmieniły się rodzaje broni, zasady, zbroja, a także wytworzyły odpowiednie techniki walki, ale cel – pokonać przeciwnika, wykorzystując przy tym umiejętności i rozum - pozostaje taki sam.


W szermierce, w rozumieniu naszych czasów, do walki używa się trzech rodzajów broni: szabli, floretu oraz szpady. Bronie między sobą różnią się przede wszystkim kształtem i wagą. W przypadku walki każdą z tych broni występują także różne zasady. Poszczególne konkurencje różnią się między sobą rodzajem trafień, a także ich dopuszczalnym polem. W szabli dopuszczalne są zarówno pchnięcia, jak i cięcia, natomiast w szpadzie i florecie tylko pchnięcia. W przypadku pierwszego z rodzajów polem trafienia jest tylko górna połowa ciała - od pasa w górę, w przypadku szpady liczy się całe ciało zawodnika, a we florecie tylko tułów. Poszczególne konkurencje szermierki różnią się między sobą także zasadami przydzielania punktów. Zawodnicy walczą w rozgrywkach indywidualnych, a także drużynowych. Pole, na którym odbywa się pojedynek, zwane jest planszą. Czas walki rozumiany jest jako czas upływający pomiędzy komendami sędziego „naprzód” oraz „stój”. Zdobycie punktu przyznawanego przez sędziego sygnalizowane jest za pomocą specjalnych urządzeń szermierczych, posiadających lampy. Lampa zapalona po stronie danego zawodnika (zielona lub czerwona) oznacza zdobycie punktu, biała zaś, że trafienie uznane jest za nieważne.

Jak każdy wie, rycerze charakteryzowali się, oprócz odwagi, także wysoką kulturą osobistą. Nasi obecni rycerze, zwani szermierzami, także uznają zasady grzecznościowe. Przed pojedynkiem, a także po jego zakończeniu, wykonuje się powitanie i pożegnanie odpowiednim ruchem broni. Po skończonej walce zawodnicy podają sobie dłonie w formie wyrazu szacunku. Nieprzestrzeganie tych zasad wśród zawodników uznawane jest za zachowanie wysoce niesportowe. Zawodnicy nieprzestrzegający zasad dyscyplinowani są za pomocą żółtej, czerwonej oraz czarnej kartki. Żółta jest kartką ostrzegawczą, czerwona przyznawana jest w przypadku popełniania tego samego błędu po raz drugi i skutkuje przyznaniem punktu przeciwnikowi, natomiast czarna dyskwalifikuje zawodnika.

Wykorzystując analogię do dawnych rycerzy, których broniła zbroja, w szermierce sportowej nasi „rycerze” także takową posiadają. Może różni się nieco od tej z czasów średniowiecznych, ale służy także ochronie ciała i ograniczeniu do minimum bólu, który może wynikać z trafienia przez przeciwnik. Na zbroję szermierczą, pełny strój, składają się: dopasowana bluza, plastron (dodatkowy ochraniacz na ramię oraz klatkę piersiową), jedna rękawica (zakładana na rękę, która trzyma broń), spodnie kończące się tuż za kolanem, skarpety do kolan, odpowiednie buty szermiercze, maska, chroniąca głowę i szyję, kamizelka elektryczna (noszona przez szablistów i florecistów w celu sygnalizowania ważnego pola trafienia), a także przewód elektryczny (różniący się zależnie od broni, który rejestruje trafienia na kamizelkę). W przypadku walczących kobiet na strój składa się także dodatkowy ochraniacz na klatkę piersiową.

Technika szermierki jest niezwykle rozległym zagadnieniem, które każdy początkujący zawodnik ma szansę poznać na zajęciach. W szermierce, oprócz pracy ręki, ogromne znaczenia ma praca nóg. Podstawowymi elementami pracy nóg szermierza są: doskoki, odskoki, wypad szermierczy, sunięcie, rzut oraz kroki w przód i w tył.

Zawody szermiercze odbywają się w różnych kategoriach wiekowych, a także z podziałem na płeć. Zawodnicy praworęczni oraz leworęczni nie są dzieleni na podgrupy. Różni się sprzęt, którym się posługują, gdyż jest dopasowany do danej ręki, jednak w przypadku walki, podział ten nie ma większego znaczenia.

Szermierka jest niezwykłym sportem. Śmiało można powiedzieć, że może stać się życiową pasją pełną wyzwań i dającą wiele radości. Oprócz sztuki posługiwania się bronią, potrzebna jest także umiejętność wykorzystywania umysłu. Nieodłączna jest umiejętność szybkiego analizowania, myślenia oraz wnioskowania. To sztuka umysłu, sport, w którym potrzebna jest szybkość oraz precyzja. Młody szermierz od pierwszych lekcji uczy się, że w tym sporcie nie ma oszustw, skrótów ułatwiających wygraną czy przebiegłych trików.

Szermierka opiera się na honorowej walce, niezwykłych umiejętnościach i opanowaniu.


Adam Sęczek - Wielokrotny medalista mistrzostw Polski w szermierce, reprezentant kraju na Mistrzostwach Świata oraz Europy, trener personalny, student psychologii sportu i rekreacji ruchowej w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej. Prowadzący dysponuje szeroką wiedzą z zakresu psychologii podejmowania aktywności we wczesnych latach życia. Doświadczenie w pracy z dziećmi i młodzieżą zdobył jako trener szermierki w najmłodszych grupach wiekowych. Trener w Projekt Sport.



 

 
Opublikowano w: Porady fachowców

Czytaj także

Smyk na stoku - dobry początek szansą na sukces

Wielu z nas dorosłych ma już wyznaczone w życiu cele oraz rozbudowane pasje, które pielęgnujemy i chcemy przekazać naszym dzieciom. Robimy to dla ich dobra, zdrowia oraz po to, aby jak będą dorosłe z dumą powiedzieć mogły, że miały najwspanialsze dzieciństwo. Jedną z pasji, które warto przekazać naszym dzieciom jest jazda na nartach. Z naszego poradnika dowiesz się kiedy i jak rozpocząć naukę jazdy oraz jakie formy aktywności mogą być w tym pomocne.

Dziewczyny grają w nogę!

Uczniowski Klub Sportowy Ząbkovia Ząbki został zarejestrowany w Starostwie Powiatowym w Wołominie w dniu 26 czerwca 2009 roku, a we wrześniu, pod okiem trenera Jarosława Dobrowolskiego - pomysłodawcy i założyciela Klubu, rozpoczęło treningi 15 dziewczynek w wieku 9 – 10 lat.


Bezpieczne dziecko - wędrówki po górach

Powinniście poruszać się najlepiej jedno obok drugiego lub osoba z nosidłem z przodu, a towarzysz z tyłu, aby często zerkać na twarz dziecka i kontrolować jego samopoczucie. Co pewien czas przyda się przystanek, bo niemowlę niesione na plecach też potrzebuje poczuć się swobodnie i zmienić pozycję, pozwólcie więc mu pofikać nóżkami na rozłożonym kocu. Do nosidła warto zabrać specjalny zagłówek lub poduszeczkę, aby główka nie chybotała się maluchowi podczas snu. 

Sporty asymetryczne dla dzieci – tak czy nie?

Jeśli kiedykolwiek zastanawialiście się, czy uprawiany sport może zaszkodzić lub pomóc waszym dzieciom, warto po prostu obserwować swoje dziecko. Sporty asymetryczne, tj. tenis czy jazda na deskorolce, niektórym rodzicom mogą kojarzyć się z niebezpieczeństwem przyjmowania nieodpowiedniej postawy, która może prowadzić, np. do problemów z kręgosłupem. Ale czy myślimy wtedy o tym, że brak aktywności również może mieć zły wpływ na zdrowie naszych pociech?

Nadwaga i otyłość - Jak chronić nasze dzieci? 3 sprawdzone sposoby

Według najnowszych danych sporządzonych na potrzeby cyklicznych badań WHO (dla norm przyjętych w 2007 roku), w USA 1 dziecko na każde 3 ma nadwagę lub otyłość. Jeszcze niedawno wydawało się, że te zatrważające statystyki nie dotyczą naszego kraju, ale trzeba to jasno i głośno powiedzieć: dzieci w Polsce z roku na rok zbliżają się do tej niechlubnej granicy. Pełną odpowiedzialność za ten fakt ponosimy my: rodzice, nauczyciele, opiekunowie, jednym słowem - dorośli.

Skomentuj

Upewnij się, że pola oznaczone wymagane gwiazdką (*) zostały wypełnione. Kod HTML nie jest dozwolony.

UWAGA! Ten serwis używa plików cookies i podobnych technologii. Brak zmiany ustawień przeglądarki oznacza zgodę na to. Więcej informacji o plikach cookies w dziale Regulamin.